บทที่ 102 ขอเพียงเธอเชื่อใจฉันข้าวเจ้า

“เดี๋ยวกูมา” ผมพูดขึ้นพร้อมกับลุกอย่างรวดเดียวแต่ทว่าตัวเองกลับเกือบล้มไปกองกับพื้นโชคดีที่เพื่อนๆมารับตัวผมไว้ได้ทัน

“ไอเซฟนี่มึงตัวร้อนมากเลยนะเว้ย” ผมเบ้หน้าเมื่อจู่ๆก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างหนักเมื่อกี้ตอนยืนขึ้นก็รู้สึกเวียนหัวสุดๆ

“กูไม่เป็นไร” ผมบอกกับเพื่อนๆทำท่าจะเดินออกจากห้อง

“เห้ยไอเซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ